Καλέ μου ξένε,
Δεν ξέρω πως βρέθηκε στα χέρια σου αλλά το γράμμα μου διάλεξε εσένα για να το διαβάσεις. Το είχα κλειδώσει μέσα σε ένα τόσο δα μικρό μπουκάλι και του ψιθύρισα να βρει ένα σπουδαίο άτομο για να το παραλάβει. Είναι ποτισμένο με τα χαμένα μου όνειρα.. Αυτά τα όνειρα που έκανα απλόχερα όταν ήμουν κοντά του…..
Καλέ μου ξένε, δεν έχει περάσει πολύς καιρός, μα ακόμη νιώθω πως είναι δίπλα μου. Ακόμη περιμένω να δω ένα του μήνυμα νομίζοντας πως δεν έχει αλλάξει τίποτα. Μα ξέρω πολύ καλά πως τίποτα δεν θα είναι ποτέ ίδιο.
Το έχεις νιώσει ποτέ αυτό ξένε? Να πρέπει να ξεχάσεις, να ξεπεράσεις, μα το μυαλό και η καρδιά σου να συνωμοτούν εναντίων σου και να μην σε αφήνουν? Να θες να βρεις την ηρεμία της ψυχής σου και τίποτα να μην σε ησυχάζει? Να ελπίζεις…. σε τι? Πιστεύεις πως ακόμη υπάρχουν ελπίδες σε μια παρτίδα που έχει λήξει? Αλήθεια έχει λήξει? Για πάντα???
Καλέ μου ξένε, είναι τόσο δύσκολο να ξεχάσω. Κάτι μέσα μου λέει να μην ξεχάσω. Μα είναι τόσο επώδυνο να σκέφτομαι συνέχεια ό, τι σχετίζεται με αυτόν. Όχι γιατί δεν ήμουν ευτυχισμένη. Όχι, αυτό είναι βέβαιο και το ξέρεις. Αλλά επειδή αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Κι εγώ δεν ήθελα ούτε θέλω να μείνουν στο παρελθόν. Κι ας είναι δική του απόφαση…
Καλέ μου ξένε, περιμένω ακόμη να τον δω. Το θέλω τόσο πολύ. Έστω και για λίγο. Για να ζήσω έστω και μια στιγμή κοντά του. Για να χαθώ πάλι στα μάτια του. Για να μυρίσω το μεθυστικό άρωμα του, που ας μην γελιόμαστε αποτέλεσε αφορμή για να μπει στη ζωή μου. Για να σταματήσει ο χρόνος σε μια του αγκαλιά. Αυτή η αγκαλιά που με έκανε να νιώθω μοναδική και υπέροχη μόνο για εκείνον, που με έκανε να τα ξεχνάω όλα και να είμαι σίγουρη πως όλα θα πάνε καλά, που με έκανε να αφεθώ. Για να μην με νοιάζει τίποτα άλλο…. Για να γαληνέψει η ψυχή μου για μια ακόμη φορά…
Και το ομολογώ, ξένε. Ίσως να είναι όλα διαφορετικά. Τα μάτια του να με κοιτούν πια αδιάφορα και απαξιώτικα. Να έχει αλλάξει το άρωμα του. Να μην μου χαρίσει αυτή την αγκαλιά. Ή ακόμη χειρότερα να τα απολαμβάνει όλα αυτά κάποια άλλη. Ναι, αυτό με πονά περισσότερο. Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ πως με ξέγραψε μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Δεν μπορώ να σκεφτώ πως δεν ήμουν και δεν είμαι τίποτα για εκείνον. Δεν μπορώ να σκεφτώ πως για εκείνον δεν είχε κανένα νόημα που ήμασταν μαζί.
Καλέ μου ξένε, το πιο δύσκολο είναι πως θέλω να του μιλήσω. Και ναι, έχω μπει στον πειρασμό να του μιλήσω… Μα δεν ξέρω αν ο ίδιος το θέλει. Γιατί αν το ήθελε θα μου είχε μιλήσει μέχρι τώρα.Τόσο απλά… Και δεν είναι ο εγωισμός μου, ούτε το πείσμα μου που με κρατά.... Νιώθω όμορφα όταν τον ακούω. Όταν ακούω τα λόγια του, τις σκέψεις του. Όταν ακούω τα αγαπημένα του τραγούδια. Αν αυτός όμως δεν θέλει??? Δεν θα είναι πολύ πολύ χειρότερα για μένα?
Καλέ μου ξένε, όσο και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου για το αντίθετο, πιστεύω πως υπάρχουν ελπίδες να είναι και πάλι στη ζωή μου. Μα δεν ξέρω κατά πόσο είναι αληθινές αυτές οι ελπίδες ή όχι…
Καλέ μου ξένε, τώρα που διάβασες αυτό το γράμμα δεν μου φαίνεσαι και τόσο άγνωστος. Ξέρεις ένα κομμάτι από μένα. Όταν θα σε δω σε κάποιο μονοπάτι, θα σε αναγνωρίσω. Θα έχεις στα μάτια σου κάτι που θα με κάνει να νιώσω καλύτερα. Όχι λύπηση, ούτε συμπόνια. Αλλά κατανόηση, κάτι που θα σε ξεχωρίζει από τους άλλους. Κατανόηση για κάποια που παλεύει με τον εαυτό της και προσπαθεί να συνεχίσει την ζωή της… Έτσι, δεν θα είσαι ένας ξένος για μένα αλλά κάτι παραπάνω: ένας φίλος.
Μυστικό Μονοπάτι…!!!
