
Ακούω την μουσική....θυμάμαι... τότε... ήρεμη μέρα πάλι...χωρίς το μυαλό μου να θέλει να αφήσει τον πόνο να παίξει μαζί μου.... να νιώθω... να αισθάνομαι την μουσική... το κρασί... το φως από μερικά κόκκινα ρεσό...

Μια γουλιά κλέβω από το ποτήρι μου...
Χμμμ παράξενο συναίσθημα... να νιώθεις άδειος.... κενός από όλα τα συναισθήματα. ούτε λύπη, ούτε χαρά, ούτε πόνο, ούτε κούραση, ούτε ευτυχία, ούτε μιζέρια...
Και τότε και τώρα... μόνη θέλω να είμαι...δίχως συμπρωταγωνιστές στην φάρσα που μου στήσανε.... απλά να κοιτάτε θέλω.... να με κρίνετε... να νιώσω την επιδοκιμασία και την απόρριψή σας... να πιστέψω πως είμαι καλύτερη...να ελπίζω να γίνω χειρότερη στα μάτια σας... να σας κάνω έστω για λίγο να χαμογελάσετε.. ο στόχος μου... ο αιώνιος στόχος μου... η ανταμοιβή μου... το γέλιο σας... η ελπίδα σας... το μπράβο σας...
Κι αν δεν το ακούσω πάλι ικανοποιημένη θα είμαι... ξέρω πως θα είναι αληθινό.. ακόμη και το όχι σας... θέλω να είναι αληθινό.. θα το κάνω αληθινό με τον τρόπο μου... άλλωστε αυτό διδάχτηκα φέτος.... πως να τα κάνω όλα αληθινά στα μάτια μου....
Δύσκολη ύλη... κόπηκα στις εξετάσεις και έμεινα στην ίδια τάξη.... δεν πειράζει όμως... θα είμαι καλύτερη μαθήτρια...θα διαβάσω... θα τους μελετήσω... αυτούς που κατάφεραν να ζουν στο όνειρο... αυτούς που πρόσφεραν το όνειρο...









