Αστέρια!!!

Αχ πόσο λατρεύω τα παραμύθια!!! Ειδικά εκείνα που μου έλεγαν μικρή τα βράδια!!!!
Ο πατέρας μου σπουδαίος και μεγάλος παραμυθάς!!!! Μόνο για μένα φυσικά. Κάθε καλοκαίρι όμως μου έλεγε η γιαγιά μου ένα παραμύθι. Το ίδιο παραμύθι κάθε χρόνο… Μα ποτέ δεν έχανα το ενδιαφέρον μου να το ακούω!!! Καθόμασταν το βράδυ όλοι μαζί στη βεράντα και χαζεύαμε τα αστέρια!!! Θυμάμαι σαν τώρα να μου λέει: «Ξέρεις, είχα φίλο ένα μικρό αστέρι».

Κάθε φορά την πίστευα. Τι παράξενο που θα ήταν να έχεις ένα αστέρι για φίλο.

Της είχε πει το αστέρι πόσο μόνο ένιωθε όταν ήταν πάνω στο σκοτάδι του ουρανού. Φοβόταν το σκοτάδι. Για αυτό και κάθε βράδυ έβαζε τα λαμπρά του ρούχα και μπορούσαμε να το δούμε από την Γη. Ήταν τόσο μικρό αλλά τόσο φωτεινό.

«Να εκείνο δα είναι, δεν το βλέπεις?» με ρωτούσε. Κάθε βράδυ διάλεγε το πιο φωτεινό και ταυτόχρονα πιο απομονωμένο από όλα τα αστέρια. Μια μέρα αυτό το αστέρι αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι. Ήθελα να βρει ένα φίλο και να μείνει μαζί του έτσι ώστε να μην φοβάται πια και να μπορέσει να είναι ευτυχισμένο. Πλησίασε πολλά αστέρια: άλλοτε μεγάλα, άλλοτε πιο λαμπερά, άλλοτε πιο πολλά και άλλοτε πολύ μακρινά. Κανένα άστρο όμως δεν ήθελε να του μιλήσει γιατί πάντα του βρίσκανε ένα μειονέκτημα: Ήταν τόσο πολύ λαμπερό και δεν ήθελαν να κρυφτούν πίσω από το φως του. Μα το αστεράκι δεν ήθελε να τους κρύψει. Αντίθετα ήθελε να μοιραστεί μαζί τους το φως του και να φαίνονται όχι μόνο αυτό αλλά όλα μαζί.

Ένα βράδυ λοιπόν, το μικρό αστέρι είδε ένα άλλο εξίσου λαμπερό αστέρι. Σκέφτηκε πως ίσως να μοιάζουν. Έτσι, το πλησίασε. Όντως ήταν κι αυτό ένα μικρό αστέρι ακριβώς ίδιο όπως και αυτό, που φοβόταν εξίσου το σκοτάδι. Αποφάσισε λοιπόν να μείνει για λίγο καιρό με αυτό το αστέρι. «Είναι ήδη πολύ λαμπρό» σκέφτηκε «δεν θα φοβηθεί πως θα το κρύψω». Έτσι για αρκετό καιρό έμεινε το ένα κοντά στο άλλο. Ούτε το ένα ούτε το άλλο φοβήθηκαν πια το σκοτάδι γιατί και το φως των 2 τους έφτανε για να φωτίσουν όλο τον ουρανό. Κατάλαβαν πως δεν είχε νόημα πόσο μεγάλα και πόσο φωτεινά είναι. Ούτε πόσο μακριά από τη Γη είναι αλλά ούτε και πόσο δημοφιλή είναι. Τους αρκούσε που ήταν μαζί,, φίλοι, και φώτιζαν το ένα το σκοτάδι του άλλου.

«Βλέπεις, μερικοί είναι σαν το μικρό αστεράκι, σαν εσένα, και άλλοι είναι σαν τα άλλα τα πιο θολά, μακρινά αστέρια» μου έλεγε στο τέλος. Και γελώντας μου έδειχνε ποιο αστέρι ήμουν εγώ. Ποτέ δεν ήταν αντικειμενική αυτή η γυναίκα. Πάντα να δείχνει το πιο μεγάλο αστέρι…!!!

Δεν ξέρω αν είμαι ένα τόσο φωτεινό αστέρι. Γνώρισα τα άλλα «αστέρια» που δεν λάμπουν τόσο πολύ και απλά φοβήθηκαν. Μα κι εγώ έχω βρει τα δικά μου «φωτεινά αστέρια» να φωτίζουν το μονοπάτι μου. Κι αν μερικές φορές είναι μακριά μου πάντα θα μου φωτίζουν το μονοπάτι. Τα 4 αστέρια… φωτεινά…. Με το δικό τους χρώμα το καθένα.. Με διαφορετική λάμψη… Παράξενα και πολύ τρελά αστέρια!!!!

10 φωτησαν το μονοπάτι:

Ξωτικουλι είπε...

..και εγώ λατρεύω τα παραμύθια.
Θα σου ανεβάσω ένα, για ένα ερωτευμένο αστεράκι, στο δικό μου blogακι για να μη φορτώσω το δικό σου..

Να έχεις ένα παραμυθένιο βράδυ..

Μυστικό Μονοπάτι είπε...

Μου άρεσε πολύ η αναρτησή σου!!!! Αχχχ τι όμορφος που είναι ο κόμσος των παραμυθιών!!!!

"Μυστικά" φιλιά!!!

ΝΑΪΑΔΑ είπε...

αχ τωρα εγω η παραμυθου τι να πω...;
πολυ μου αρεσε το παραμυθι αυτο...μου αρεσε που η γιαγια σου στο ελεγε και μετα σου εδειχνε την θεση σου στον ουρανο...
τα παραμυθια ειναι μερος της ζωης μας κι εχουν κι αυτα τον σκοπο τους...
η δικη μου γιαγια ελεγε να μεγαλωσετε τα παιδια σας με παραμυθια...κι ετσι εχω σκοπο να κανω...

πανεμορφο κοριτσακι μου!!!

πολλα νεραιδενια φιλακια!!!

Μυστικό Μονοπάτι είπε...

Αχχ καλή μου ξέρω την αδυναμία σου για τα παραμύθια!!! Όντως τα παραμύθια ΠΡΕΠΕΙ να ειναι αναποσπαστο κομμάτι στη ζωή μας!!! Τρεφουν το μικρό παιδί που κρύβουμε μέσα μας...

"Μυστικά" φιλιά Ναϊάδα μου!!!!

Φεγγαρολουστη είπε...

Τα παραμυθια ειναι ομορφα...
Δεν πρεπει να παψουν ποτε να υπαρχουν..
Τα παραμυθια ειναι ενα ταξιδι στ ονειρο...
Και ολη η ζωη ενα ατελειωτο παραμυθι...
Ευλογημενοι οσοι μεγαλωσαν μαζι τους...
Οσοι πιστευουν ακομα σ αυτα...

Φεγγαρενια φιλια Μυστικο μου Μονοπατι. καλο σου βραδυ...

maxplanck είπε...

Είσαι τυχερή.Κοιτάς τον ουρανό και τον ακούς να σου λέει παραμύθια.Πολύ καλύτερα από το να πλημμυρίζουν τα μάτια σου ιστογράμματα και σηματοθορυβικές καμπύλες.Lucky girl...

Μυστικό Μονοπάτι είπε...

Καλή μου Φεγγαρόλουστη, όντως είναι υπέροχο να ζεις με τα παραμύθια!!! Ανάλογα όμως με τα παραμύθια που υπάρχουν στον κοσμο μας!!Μακάρι να πέφτουμε στα όμορφα και ακίνδυνα παραμύθια!!! Γιατί αλλιώς......

"Μυστικά" φιλιά...!!!

Μυστικό Μονοπάτι είπε...

maxplanck, πρώτον καλωσήρθες στο μονοπάτι μου!!!
Πίστεψε με, κάποτε όταν κοιτούσα τον ουρανό το βράδυ έβλεπα αυτά που βλέπουν και οι επιστήμονες (μανια είχα και ειχα ασχολιθεί για λίγο).
Αλλά ξέρεις κάτι??? Είναι πολυ πολυ πιο υπέροχο στα αστέρια να βλέπεις κάτι παραπάνω...

"Μυστικά" φιλιά!!!

προφήτηs είπε...

με ένα αστέρι αγκαλιά σε φαντάζομαι, με ένα αστέρι, να φτιάχνετε τη δική σας ιστορία μέσα στον κόσμο του ουρανού...

καλησπέρα

Μυστικό Μονοπάτι είπε...

Δεν έχει σημασία αν το έχεις στην αγκαλιά σου καλέ μου προφήτη!!! Αρκεί που είναι εκεί για να φωτίζεις όταν ο ουρανός σου είναι σκοτεινός...!!!

"Μυστικά" φιλιά!!!