Επι..στροφή!!!

Χαιρετώ πάλι τον όμορφο και μαγικό κόσμο της blogόσφαιρας!!!! Όχι δεν σας ξέχασα!!! Απλά τώρα μια άλλη μαγεία με έχει καταβάλει και δεν μπορώ, και φυσικά δεν θέλω να την αγνοήσω!

Ξέρετε, αυτή τη μαγεία που τη μια στιγμή με πλημμυρίζουν δάκρυα και προσπαθώ να ηρεμήσω και την ακριβώς επόμενη αυτό το χαζό χαμόγελο εμφανίζεται πάλι στα χείλη μου!

Αυτή η μαγεία που κάνει τον χρόνο να περνά βασανιστικά μακριά του και κοντά του δεν προλαβαίνω με τίποτα να τον πιάσω!

Αυτή η μαγεία που με έχει αποσυντονίσει και δεν μπορώ να μιλήσω, να σκεφτώ!

Αυτή η μαγεία που όσο κι αν κρατήσει, με κάνει αυθόρμητη και αδύναμη στα χέρια του!

Αυτή η μαγεία που με κάνει να τον κοιτάζω για ώρες απλά για να κλέψω ένα βλέμμα του!

Αυτή η μαγεία που ομορφαίνει τους εφιάλτες και τους φόβους μου!

Ναι, οκ, δεν είναι όλα ρόδινα! Και φυσικά φοβάμαι και τρέμω στην ιδέα να χαθεί όλο αυτό. Λογικό όμως είναι! Απλά άσε με να τα περάσω μόνη μου αυτά! Από σένα δεν ζητάω τίποτα άλλο παρά να είσαι εδώ και να με κρατάς σφιχτά στην αγκαλιά σου! Αδύναμη νομίζοντας πως όλα θα λυθούν! Και ό,τι κι αν μου πεις θα πιστέψω! Δεν ψάχνω το γιατί ή μήπως εννοείς κάτι άλλο! Είναι πολύ κουραστικό, άσε που χάνω την ηρεμία μου χωρίς λόγο! Θα είμαι όμως συγκρατημένη!

Όσο για εσάς καλοί μου φίλοι, ξέρω πως ήταν γουρουνιά που χάθηκα τόοοοσο καιρό! Αλλά πιστέψτε με, σας επισκεπτόμουν κάθε φορά! Ανώνυμα και ήσυχα γιατί πόσο αντικειμενική μπορώ να είμαι όταν το μυαλό είναι πάνω απ΄το κεφάλι μου!!!

Υ. Γ. Πως έτυχε όταν έπαιζε το τραγούδι αυτό να νιώσω την ζεστασιά που κρύβουν τα μάτια σου?

Μικρά και σημαντικά!!!

Καλοί μου αναγνώστες και φίλοι, έλειψα πολύ πολύ πολύ καιρό!!! Γίνονται τόσα καθημερινά που ευτυχώς ή δυστυχώς έχω ξεφύγει...

1)Συγνώμη που δεν απάντησα στα σχόλια σας στην προηγούμενη ανάρτηση μα μου είναι πολύ δύσκολο να σας ευχαριστήσω από εδώ!!! Ο καθένας μου δίνει ελπίδα πως σε αυτό το κόσμο δεν υπάρχουν μόνο προβλήματα, αλλά και αγάπη, ενδιαφέρον, κατανόηση και διάθεση να μοιραστούμε τις σκέψεις μας.

2)Αύριο, 24 Απριλίου κλείνουν 95 χρόνια. . . 95 χρόνια από την Αρμένικη Γενοκτονία. Δεν θα μιλήσω για αυτό. Όποιος θέλει υπάρχει το link. Είναι πολύ οδυνηρό να θυμάσαι όλα αυτά που σου έχουν πει οι γιαγιάδες και οι παππούδες σου για αυτή την ιστορία. Ειδικά όταν τους βλέπεις να δακρύζουν καθώς θυμούνται τα σπίτια τους εκεί, τον πόνο.

3)Το μονοπάτι μου ξαφνικά έχει αποκτήσει κάτι μαγικό! Κάτι που με κάνει να κοιμάμαι τόοοσο ήρεμα και να ξυπνάω με χαμόγελο. Και όχι, δεν φταίει κανένα φάρμακο. . . Κάτι υπάρχει στην ατμόσφαιρα. . . Κάτι. . .

4)Λογικά, πάλι θα λείψω από το σπιτικό μου. Αλλά θα περνάω από τις γειτονιές σας για να σας διαβάζω!!! Σιγά μην σας κάνω τη χάρη να χαθώ....

Να προσέχετε και πάνω από όλα προσπαθήστε να χαμογελάτε!!!!

Ένα χρόνο μετά. . .

6 Απριλίου. . . Πρώτη περιπλάνηση. . . Μου φαίνεται σαν να ήταν πριν από λίγο που σας διάβαζα και είχα μαγευτεί από τα κείμενα σας. Και μετά. . . αποφάσισα να φανερώσω ένα μονοπάτι. Άλλοτε με μικρούς και μεγάλους προβληματισμούς, άλλοτε με ευχάριστα γεγονότα.

Ένα χρόνο μετά. . . τα μονοπάτια με οδήγησαν σε σπιτικά πολύχρωμα, σε σπιτικά βροχερά, σε σπιτικά αγγέλων, σε σπιτικά ονείρων και κάθε φορά άφηνα και μια μικρή και ταπεινή σκέψη. Και έβλεπα ανταπόκριση. Με μικρά βήματα ήρθατε σε ένα μικρό και πολύ πολύ μυστικό μονοπάτι!!!

Ένα χρόνο μετά. . . θέλω να σας ευχαριστήσω τόοοοοσο πολύ που ήσασταν εδώ, έστω και με την επίσκεψή σας. Θέλω να σας ευχαριστήσω για τα υπέροχα σας σχόλια που κάθε ένα μου έδινε δύναμη για να προχωρήσω Δεν μπορώ να ξεχωρίσω γιατί θα σας αδικήσω όλους! Όλοι μα όλοι έχετε ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Νιώθω πολύ πολύ τυχερή που σας γνώρισα, έστω και από μια οθόνη!!! Η ζεστασιά σας και τα χρώματά σας έκαναν αυτή τη γνωριμία ξεχωριστή. . .

Ένα χρόνο μετά. . .

Ευχαριστώ!!!!!